Thursday, 27 September, 2007

പെന്‍സില്‍

നീ അതിര്‍ വരച്ച ചുമരിനുള്ളില്‍
ചായം തൂവി ഞാനാദ്യം
പണിത വീട്ടില്‍,
സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ടു
മൂന്നുവിരലുകൊണ്ടിറുക്കിപിടിച്ച്
അച്ഛനാദ്യം പഠിപ്പിച്ച
കറുത്ത വാക്കുകള്‍,
കൂര്‍ത്തമുനകൊണ്ടു കീറിയ
വെളുപ്പില്‍ ‍നിന്നടര്‍ന്നു
വീണ നിണപൊട്ടുകള്‍,
മായ്ച്ചും വെട്ടിയും
ഞാന്‍ കൂട്ടിപഠിച്ച
ജീവന്റെ കണക്കുകള്‍,
ചെത്തിതീര്‍ന്ന പുറമ്മോടിക്കുള്ളില്‍
നീ കാണിച്ചുതന്ന കറുത്ത
ഹൃദയങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍.



ആ വീടിനു ചുറ്റും
നീ നട്ട പൂകള്‍ക്കു നടുവില്‍
ഇന്നുമുണ്ടൊരു സ്മാരകം,
നീ കൊഴിചിട്ട
സ്വപ്നങ്ങളുടെ നേര്‍ത്ത
മരച്ചീളുകള്‍ക്കായി,
നിനക്കു നല്‍കാന്‍ കഴിയാത
പോയ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ക്കായി,
ഞാന്‍ മായ്ച്ചുതിരുത്തിയ
നിന്റെ മൊഴികള്‍ക്കായി,
തേഞ്ഞു തീര്‍ന്ന
നിനക്കു തന്നെയായി.

6 comments:

ശ്രീ said...

ആശയം നന്നായിട്ടുണ്ട്... വരികളും.!
:)

ഇട്ടിമാളു said...

:)

ശ്രീഹരി::Sreehari said...

" ചെത്തിതീര്‍ന്ന പുറമ്മോടിക്കുള്ളില്‍
നീ കാണിച്ചുതന്ന കറുത്ത
ഹൃദയങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍. "

പെന്‍സില്‍ ചെത്തുന്ന ലാഘവത്തോടെ
മനുഷ്യമനസ്സുകളെ ചെത്തുന്നവര്‍......

ചെത്തിത്തീര്‍ന്ന ശരീരത്തിനുള്ളിലെ
ഹൃദയത്തിന്റെ മുന കുത്തിയൊടിക്കുന്നവര്‍...

ചിലരാകട്ടെ, മുന കൊണ്ട് കോണ്‍ക്രീറ്റ് തറയില്‍
കുത്തിവരയ്കുന്നവര്‍

സഹയാത്രികന്‍ said...

:)

മയൂര said...

:)

Dr.Kanam Sankara Pillai said...

good